Pójdźmy do”Wichrowego Wzgórza” wraz z Emily Brontë.

Czytanie książek zaliczanych do klasyków literatury to dość tytaniczna praca, gdyż niejednokrotnie są one pisane językiem i w stylu, który znacząco odbiega od współczesnego. Dlatego też każda książka z mojej listy stanowi dla mnie niebywałe wyzwanie czytelnicze. Tym razem padło na „Wichrowe Wzgórza” Emily Jane Brontë, które są jedyną powieścią tej autorki, na dodatek wydaną w 1847 roku pod męskim pseudonimem Ellis Bell.

Emily Brontë to jedna z córek niezamożnego pastora, wywodzącego się z rodziny chłopskiej, ale dążącego do zapewnienia swoim dzieciom wykształcenia i dobrego życia. Poczałkowo nauki pobierała wraz z siostrami na pensji Cowan Bridge, jednak złe warunki tam panujące przyczyniły się do choroby i śmierci jej dwóch starszych sióstr. Od tego czasu Emily przebywała i pobierała nauki w domu. Od najmłodszych lat pisała utwory poetyckie oraz opowiadania, jednak przeważnie nie pozwalała ich czytać nawet najbliższym. „Wichrowe Wzgórza” doczekały się druku prawdopodobnie za namową siostry. Jednak początkowe nieprzychylne recenzje, zarzucające książce brutalność oraz ponurość, źle wpłynęły na samopoczucie autorki. Zmarła niedługo po śmierci swego brata, w połowie grudnia 1848 roku, prawdopodobnie w wyniku nieleczonego przeziębienia, które rozwinęło się w zapalenie płuc. Dopiero wiele lat po śmierci autorki, jej powieść doczekała się pozytywnych opinii oraz została włączona do kanonu literatury anglojęzycznej.

Wichrowe Wzgórza” to jednak, nie tylko tytuł powieści, lecz przede wszystkim nazwa posiadłości, (jednej z dwóch) na której rozgrywają się dziwne, poplątane losy bohaterów. Drugim z miejsc akcji jest Drozdowe Gniazdo będące własnością rodziny Lintonów, która także odgrywa znaczącą rolę w przedstawianej opowieści. Głównym tematem książki jest miłość Heathclifa do Katarzyny. Zaś ich historię poznajemy z opowieści snutej przez wieloletnią służącą rodziny Earnshawów – Ellen Dean. Aby zrozumieć wszystkie zawiłości, musimy prześledzić wnikliwie całą tę opowieść.

Senior Ernshaw, często podróżujący w interesach, z jednego z wyjazdów przywozi przygarniętego cygańskiego przybłędę, któremu nadaje imię Heathcliff. Jego córka Katarzyna po początkowej niechęci, bardzo przywiązuje się do małego znajdy. Jednak jej brat Hindley, spadkobierca Wichrowych Wzgórz, nigdy nie zaakceptował jego obecności, a po śmierci ojca nic go nie powstrzymało od upokarzania Heathclifa. Zachowanie Hindleya sprawia, że Katy i Heathcliff zbliżają się do siebie, a nawet zaczynają darzyć uczuciem. Wszystko zmienia spotkanie Katarzyny z Edgarem Lintonem, którego postanawia poślubić. Zdruzgotany Heathcliff opuszcza Wichrowe Wzgórze na kilka lat. Po powrocie i spotkaniu z Katy, pałając chęcią zemsty, żeni się z Izabelą Linton. Oba małżeństwa są nieszczęśliwe, zgorzkniałe i smutne. Zaś Katarzyna po tym spotkaniu zapada na tajemniczą chorobę, która przyczynia się do wcześniejszego porodu i śmierci bohaterki. Maleńkiej Lintonównie również nadano imię Katarzyna. W tym czasie, Izabela odkrywa prawdziwe oblicze i charakter męża (mężczyzny zgorzkniałego, pełnego nienawiści, skłonnego do przemocy), co sprawia że ucieka do Londynu, gdzie rodzi syna, którego nazywa Lintonem. Po kilkunastu latach Izabela umiera, zaś jej brat próbuje przejąć opiekę nad Lintonem, co zostaje uniemożliwione przez ojca chłopca. Heathcliff, po śmierci Hindleya, przejął nie tylko Wichrowe Wzgórza, ale także opiekę nad jego synem – Haretonem. To właśnie na młodszym pokoleniu skupia chęć wypełnienia swej zemsty. Lata przykrości, upokarzania jednych przez drugich, kończy tajemnicza śmierć Heathclifa. Zaś cały plan jego zemsty upada, pod naporem uczucia, które połączyło młodą Katy z Haertonem.

Wichrowe Wzgórza” to spore wyzwanie czytelnicze. Lektura tej historii tchnęła przygnębieniem, często niezrozumieniem dla decyzji podejmowanych przez głównych bohaterów, pewną dozą współczucia oraz na zakończenie nadzieją, że mimo wszystko będzie lepiej. Autorka przedstawiając namiętność Heathclifa i Katarzyny (miłością tego nazwać nie można) obnażyła niezwykle mroczną stronę ludzkiej natury, która potrafi być wszechogarniająca, dzika i niestety mściwa. Może się również przyczyniać do wielu nieszczęść i cierpienia. Dodatkowego, mrocznego klimatu nadaje powieści miejsce, w którym rozgrywa się historia, czyli wrzosowiska Yorkshire. Przyznaję, za poprzednikami, iż książka jest zdecydowanie ponura, choć zakończenie daje pewną nadzieję, nie jest w stanie zniwelować przygnębiającego wydźwięku całości lektury. Nie jestem fanką tego rodzaju tekstów, dlatego raczej drugi raz nie sięgnę po tą książkę. 

slademksiazek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Post comment